Psalmen 73

אַךְ (akh), ‘zeker, werkelijk’: het woord opent de psalm en keert terug in vers 13 en 18.

Het kan ook ‘toch’ betekenen: de dichter erkent wat hij tegen alle schijn in vasthoudt.

Het geschreven Hebreeuws (ketiv) heeft bij de werkwoorden ‘waren uitgeweken’ en ‘waren weggegleden’ een andere vorm (נטוי en שפכה); de gelezen vorm (qere) is נָטָיוּ en שֻׁפְּכוּ.

De betekenis blijft gelijk.

Wij volgen de qere.

שָׁלוֹם (shalom), ‘vrede’: hier ‘welzijn, voorspoed’.

Wij houden ‘vrede’.

חַרְצֻבּוֹת (chartsubbot), ‘pijnen’: het woord komt ook voor in Jes. 58:6, maar de betekenis is onzeker.

Het tweede deel van het vers is moeilijk; wij vertalen ‘hun lichaam is gezond en vet’.

שִׁית (shit), ‘kleed’: het woord komt elders niet voor; de betekenis volgt uit de zin.

Dit vers is moeilijk en de betekenis is onzeker.

Wij nemen aan dat het volk van Elohim zich tot de goddelozen wendt en meedrinkt van hun overvloed.

Het geschreven Hebreeuws (ketiv) heeft ‘Hij brengt Zijn volk terug’; de gelezen vorm (qere) heeft ‘Zijn volk keert terug’.

Wij volgen de qere.

עֶלְיוֹן (Eljon), ‘de Allerhoogste’: een naam van Elohim, zoals in Gen. 14:18–22.

De dichter was juist ‘de hele dag’ geplaagd: het beeld sluit aan op de gezonde, onbezorgde goddelozen in vers 4–5.

Het geschreven woord (ketiv) is היא (hi); de te lezen vorm (qere) is הוּא (hu), ‘het is’.

Wij volgen de qere.

מִקְדְּשֵׁי־אֵל (miqdeshe El), ‘de heiligdommen van El’: het woord staat in het meervoud.

Dat wijst op de hele plaats van de tempel; wij vertalen ‘het heiligdom’.

חֲלָקוֹת (chalaqot), ‘gladde plaatsen’: een plaats waar men uitglijdt.

אֲדֹנָי (Adonai), ‘mijn Heer’: de aanspreking van Yahweh.

Zie ook vers 28.

כְּלָיוֹת (kelayot), ‘nieren’: in de Bijbel de plaats van diepe gevoelens.

בְּהֵמוֹת (behemot), ‘groot dier’: het woord staat in het meervoud.

Het is hetzelfde woord als in Job 40:15, waar het een bepaald groot dier aanduidt.

Hier: de dichter was als een redeloos dier bij Elohim.

לָקַח (laqach), ‘nemen, opnemen’: het werkwoord staat ook bij Henoch (Gen. 5:24) en Elia (2 Kon. 2:9–11).

Of de dichter hier denkt aan opname bij Elohim na de dood, is niet zeker; het Hebreeuws zegt alleen ‘U neemt mij op in heerlijkheid’.

צוּר (tsur), ‘rots’, en חֵלֶק (cheleq), ‘deel’: Elohim zelf is het erfdeel van de dichter.

Vergelijk Num. 18:20.

זוֹנֶה (zoneh), ‘hoererend’: het beeld van een volk of mens dat Elohim ontrouw is, zoals een vrouw haar man.

Vergelijk Hos. 1–2.

De laatste regel gaat van ‘mij’ naar ‘U’.

Een deel van de oude vertalingen voegt hier toe: ‘in de poorten van de dochter van Sion’; wij volgen de Masoretische tekst.