Jesaja 26

Zie Juda: Juda is hier het zuidelijke land, rond Jeruzalem, in het bergland ten westen van de Zoutzee.

Het lied loopt van vers 1 tot en met vers 19.

Het is een lied van het volk.

Het is niet Yahweh die hier spreekt.

אֱמֻנִים (emunim), ‘betrouwbaarheid’: meervoud van אֱמוּנָה (emunah).

Het woord staat ook in Jes. 25:1.

Het volk dat binnenkomt is trouw en betrouwbaar.

יֵצֶר (yetser), ‘gemoed’: letterlijk ‘gevormd’, dus wat in iemand gevormd is: zijn gedachten en zijn wil.

יָהּ (Yah), ‘Jah’: een korte vorm van de naam Yahweh.

Zie ook Exod. 15:2.

De ‘hooggelegen stad’ is waarschijnlijk dezelfde stad als de burcht van de vreemden in Jes. 25:2.

Haar bewoners worden neergebogen.

עָנִי (ani), ‘ellendige’ en דַּלִּים (dallim), ‘geringen’: zij die door de trotse stad werden onderdrukt.

Nu vertrappen zij haar.

מֵישָׁרִים (meisharim), ‘vlak’: letterlijk ‘recht, effen’.

Het pad van de rechtvaardige ligt open, zonder hindernis.

מִשְׁפָּטֶיךָ (mishpatekha), ‘Uw rechtsbesluiten’: de uitspraken waarmee Yahweh recht doet.

Het woord mishpat vertalen wij overal met ‘recht’; in het meervoud ‘rechtsbesluiten’.

נֶפֶשׁ (nefesh), ‘ziel’, en רוּחַ (ruach), ‘geest’: het hele innerlijk verlangt naar Yahweh.

יֻחַן (yuchan), ‘gunst wordt bewezen’: van חָנַן (chanan), ‘genadig zijn’.

Als de goddeloze alleen gunst krijgt en geen oordeel, leert hij niets.

קִנְאַת עָם (qinat am), ‘de ijver voor het volk’: Yahweh is vurig voor Zijn volk.

De zin kan ook betekenen: ‘de ijver van het volk’.

Wij lezen: Yahweh zet Zich vurig in voor Zijn volk.

תִּשְׁפֹּת (tishpot), ‘U zult vestigen’: letterlijk ‘U zult neerzetten’.

Yahweh geeft vrede en stelt die vast.

בְּעָלוּנוּ (be’alunu), ‘hebben ons beheerst’: van בָּעַל (ba’al), ‘heer zijn over’, ‘bezitten’.

Het is verwant aan de naam Baäl.

רְפָאִים (refa’im), ‘schimmen’: de doden in het dodenrijk.

Zie ook Job 26:5, Ps. 88:11 en Spr. 9:18.

רִחַקְתָּ (richaqta), ‘U hebt ver weggeschoven’: de grenzen van het land worden ver naar buiten verlegd.

Het Hebreeuws kan ook ‘U hebt hen ver weggebracht’ betekenen, de vijanden naar de uiteinden van de aarde.

פְּקָדוּךָ (pequdukha), ‘zij zochten U op’: letterlijk ‘zij bezochten U’.

Zij kwamen tot U in hun nood.

Het volk vergelijkt zichzelf met een vrouw die bijna moet bevallen.

Haar weeën zijn pijnlijk, maar het kind komt niet (vers 18).

יִפְּלוּ (yippelu), ‘zij vallen’: het werkwoord betekent ‘vallen’.

Hier kan het ook ‘ter wereld komen’ betekenen, zoals bij een geboorte.

Het kan ook betekenen dat de bewoners niet vallen, dus dat de vijanden niet zijn verslagen.

Wij laten de letterlijke vorm staan.

נְבֵלָתִי (nevelati), ‘mijn lijk’: een enkelvoud met ‘mijn’.

Het woord wordt hier als verzamelwoord gebruikt: de lijken van het volk.

Sommige oude vertalingen lezen anders.

Wij volgen de Masoretische tekst.

Hier spreekt Yahweh Zelf.

Hij noemt Israël ‘mijn volk’.

De geschreven tekst (ketiv) heeft דלתיך (delatekha), ‘je deuren’.

De voorgelezen tekst (qere) heeft דְּלָתְךָ (delatkha), ‘je deur’.

Wij volgen de qere.

Voor het slot geldt iets dergelijks: de geschreven tekst (ketiv) heeft יעבור (ya’avor), ‘hij gaat voorbij’; de voorgelezen tekst (qere) heeft יַעֲבָר (ya’avar), ‘hij is voorbij’.

Wij volgen de qere.

מִמְּקוֹמוֹ (mimmeqomo), ‘uit Zijn plaats’: Yahweh komt uit de plaats waar Hij woont.

Vergelijk Mi. 1:3.