Job 15

Zie Teman: Teman lag in Edom, ten zuidoosten van de Dode Zee; de plaats wordt gezocht bij Tawilan, nabij Petra (Jordanië).

Elifaz spreekt voor de tweede keer.

Zijn toon is scherper dan in hoofdstuk 4–5: hij noemt Jobs woorden nu ‘windkennis’.

קָדִים (qadim), ‘oostenwind’, is de hete, droge woestijnwind (Gen. 41:6).

Zijn buik ermee vullen betekent: hij uit alleen leegte.

Elifaz zegt dat Job door zijn woorden het ontzag voor Elohim ondermijnt.

Zijn eigen opvatting is dat iemand die zo spreekt, schuldig moet zijn.

סוֹד (sod), ‘raad’, is de kring van hemelse wezens rond Eloah (zie Jer. 23:18; Ps. 89:8).

Elifaz vraagt spottend of Job daar was.

Elifaz herhaalt zijn eerdere uitspraak (4:17), nu in de vorm van Jobs eigen woorden (14:1,4).

Dit herhaalt 4:18.

Voor Elifaz is zelfs de hemel niet rein voor Elohim, dus Job al helemaal niet.

Vanaf hier volgt een lange beschrijving van het lot van de goddeloze (vers 20–35).

Elifaz beroept zich op de overlevering van de wijzen (vers 18).

‘Aan wie alleen het land was gegeven’: de wijzen van vroeger leefden in een tijd waarin geen vreemde invloed hun leer verontreinigde.

Het is een beroep op de zuiverheid van de oude traditie.

De goddeloze wordt achtervolgd door nood en benauwdheid als door een koning die klaarstaat om aan te vallen.

Dit beeld van een krijger die met gestrekte nek, achter zijn schild op zijn vijand afrent, is hier de goddeloze die tegen Sjaddai zelf te velde trekt.

מִנְלָם (minlam) komt alleen hier voor en is onzeker.

Wij begrijpen het als ‘hun bezit’ of ‘wat zij verworven hebben’.

Een oude vertaling heeft ‘hun schaduw’.

Het beeld is dat van een boom die vroegtijdig afsterft, zijn tak wordt nooit groen.

Zwanger worden van moeite en baren wat onrecht is: hetzelfde beeld staat in Ps. 7:15 en Jes. 59:4, voor wie kwaad beraamt.