Job 31

Hoofdstuk 31 is Jobs eed van onschuld: een reeks voorwaardelijke zinnen (‘Als ik … dan …’).

Hij noemt wellust (1–4), bedrog (5–8), overspel (9–12), onrecht tegen knechten (13–15), verwaarlozing van armen (16–23), afgoderij van rijkdom en gesternten (24–28), vijandschap (29–31), gastvrijheid (32), verbergen van schuld (33–34) en onrecht tegen het land (38–40).

Het beantwoordt de beschuldigingen van Elifaz in 22:5–11.

Vergelijk Matt. 5:28 (de begerende blik).

Job vraagt om een eerlijk onderzoek: ‘een eerlijke weegschaal’.

Hij is zeker van zijn zaak, zoals ook de rest van het hoofdstuk laat zien.

‘Malen voor een ander’ is het werk van een slavin (Ex. 11:5; Jes. 47:2) en hier ook een eufemisme voor seksuele onderwerping aan een andere man.

Job gaat uit van de gelijkheid van alle mensen, ook van slaven: dezelfde Schepper heeft ons gevormd.

Vergelijk Spr. 14:31; 22:2; Mal. 2:10.

Vergelijk ook Ef. 6:9.

Job verwerpt het vertrouwen in goud (vergelijk 22:23–25) en in de gesternten (vers 26–28).

Dat laatste kan zonnedienst en maandienst bedoelen: de hand die de mond kust is een gebaar van aanbidding naar zon of maan.

Verering van zon en maan was in het Oude Nabije Oosten verbreid; de wet verbiedt haar (Deut. 4:19; 17:3; 2 Kon. 23:5).

Alle vormen van afgoderij zijn ‘een misdaad voor rechters’: zij verloochenen El hierboven.

Gastvrijheid voor de vreemdeling: vergelijk Gen. 19:1–3 en Hebr. 13:2.

כְּאָדָם (ke’adam), ‘zoals Adam’ of ‘zoals mensen’.

Het woord אָדָם zonder lidwoord is soms de eigennaam van de eerste mens (Gen. 4:25), maar kan ook ‘een mens’ betekenen.

Bij ‘zoals Adam’ denkt men aan Gen. 3:7–12, waar de eerste mens zijn schuld verborg en Eva de schuld gaf; bij ‘zoals mensen’ gaat het om de gewone menselijke neiging tot verbergen.

Hos. 6:7 gebruikt dezelfde vorm (‘zij hebben het verbond overtreden zoals Adam’) en wordt eveneens verschillend gelezen.

Wij kiezen ‘zoals Adam’, omdat het beeld van het verbergen in de boezem (vers 33) goed past bij Gen. 3:8.

תָּו (taw), ‘teken’ of ‘handtekening’, is de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet; in het oude schrift was die als een kruisje (‘X’) geschreven, het merkteken waarmee een rechtszaak werd ondertekend.

Job zet zijn handtekening onder zijn verweer en verlangt dat Shaddai antwoordt.

Dit is de grote wending van het boek: dit verlangen wordt vervuld in hoofdstuk 38.

De volgorde van vers 35–37 is in de Masoretische tekst zo.

Sommige uitleggers plaatsen vers 36–37 vóór vers 35.

Job zegt: een aanklacht van de tegenpartij zou hij trots dragen als een kroon, want hij heeft niets te verbergen.

‘Hier eindigen de woorden van Job’: een opmerking van de schrijver.

Daarna begint Elihu te spreken (hoofdstukken 32–37), en vanaf hoofdstuk 38 antwoordt Yahweh.