Job 13

Job wil niet met zijn vrienden debatteren maar met Sjaddai zelf.

Het beeld is dat van een rechtszaak (vers 18–19): Job is de aanklager die zijn zaak voorlegt.

טֹפְלֵי־שֶׁקֶר (tofle sheqer), ‘leugensmeerders’: ze smeren leugens op Job zoals men pleister smeert.

רֹפְאֵי אֱלִל (rof’e elil), ‘waardeloze artsen’: ze willen genezen met woorden die niets doen.

Job beschuldigt zijn vrienden dat zij, door Elohim te verdedigen met onwaarheden, Hem zelf onrecht aandoen.

Dit is een belangrijk punt: aan het einde van het boek zegt Yahweh dat Jobs vrienden niet recht over Hem gesproken hebben, zoals Job (42:7).

De geschreven tekst (ketiv) heeft לֹא (lo), ‘niet’: ‘Zie, Hij doodt mij, ik heb geen hoop.’

De lezing in de marge (qere) heeft לוֹ (lo), ‘op Hem’: ‘ik wacht op Hem.’

Wij volgen de qere, die ook in de grondtekst staat.

Het tweede deel van het vers, ‘maar mijn wegen zal ik voor Zijn gezicht verdedigen’, past bij beide lezingen: Job blijft vasthouden aan zijn recht.

חָנֵף (chanef), ‘goddeloze’: Job zegt dat zijn bereidheid om voor Elohim te verschijnen zijn onschuld bewijst, want een goddeloze zou dat niet durven.

In de Griekse vertaling luidt het begin ‘dit zal mij tot redding zijn’; Paulus gebruikt dezelfde woorden in Fil. 1:19.

De twee dingen volgen in vers 21: Elohim moet Zijn hand van Job wegnemen en Zijn schrik laten rusten.

Daarna kan het gesprek beginnen (vers 22).

Job noemt zichzelf een verwaaid blad en droog stro: zo klein dat het eigenlijk geen zin heeft dat Eloah hem vervolgt.

סַד (sad), ‘blok’, is een houten blok om de voeten van een gevangene vast te zetten (zie 33:11).

‘Een lijn trekken om de zolen’ is een beeld van strikte bewaking: Job kan geen stap verzetten zonder dat Eloah het ziet.