Job 10

Vanaf hier richt Job zich niet meer tot zijn vrienden, maar tot Eloah.

Het is een klaagpsalm in de vorm van een rechtszaak: ‘laat mij weten waarom U met mij twist’ (vers 2).

תִּמְאַס (tim’as), ‘U verwerpt’: Job heeft het gevoel dat Eloah het werk van Zijn eigen handen veracht, terwijl Hij tegelijk over de plannen van de goddelozen Zijn licht laat schijnen.

Het contrast is scherp.

De vraag is retorisch: Elohim ziet niet als een mens, die naar de buitenkant kijkt.

Dan moet Hij weten dat Job onschuldig is (vers 7).

Job beschrijft de vorming van zijn lichaam in de moederschoot, met beelden als klei, melk en kaas, huid, vlees, botten en pezen (vers 8–12).

Vergelijk Ps. 139:13–16.

Klei en stof herinneren aan Gen. 2:7 en 3:19: de mens is uit stof gemaakt en keert tot stof terug.

Job zegt dat Elohim, ondanks alle zorg (vers 12), een bedoeling in Zijn hart verborgen hield: Job te straffen als hij zondigt (vers 14).

Hij begrijpt Elohims bedoeling niet, en dat is de kern van zijn klacht.

Job zegt: ben ik schuldig, dan is het mijn eigen ongeluk; ben ik rechtvaardig, dan helpt me dat niet, want Elohim blijft mij vervolgen.

Hij durft zijn hoofd niet op te heffen, uit schaamte en ellende.

חֲלִיפוֹת וְצָבָא (chalifot vetsava) is letterlijk ‘wisselingen en een leger’: ploegen die elkaar aflossen, zoals bij een aanval in golven.

De geschreven tekst (ketiv) heeft יחדל (yechdal), ‘laat Hij ophouden’, en ישית (yashit), ‘laat Hij leggen’; de lezing in de marge (qere) heeft וחדל (vachadal), ‘houd op’, en ושית (veshit), ‘en leg’.

Zo wordt de zin een rechtstreekse aanspraak op Eloah.

Wij volgen de qere, die ook in de grondtekst staat.

Het land van duisternis is Sheol, het dodenrijk (zie 7:9).

De beschrijving in vers 21–22 is een van de somberste in het Oude Testament.

סְדָרִים (sedarim), ‘ordeningen’: in het dodenrijk is geen orde, geen dag en nacht.

Zelfs het licht is er als duisternis.