Job 24

Job vraagt waarom Shaddai niet tijden van oordeel vastlegt die voor iedereen zichtbaar zijn.

Wie Hem kennen, zien Zijn ‘dagen’ (dagen van afrekening) niet.

Dit hoofdstuk beschrijft hoe de zwakken onderdrukt worden en Elohim lijkt te zwijgen.

Grenzen verleggen is in de wet verboden (Deut. 19:14; 27:17).

Met dit voorbeeld begint Job zijn lijst van misdaden die ongestraft blijven.

De armen die moeten rondzwerven om voedsel zijn als wilde ezels in de woestijn (vergelijk 39:5–8).

תִפְלָה (tifla), ‘ongepastheid’ (zie 1:22), staat hier zonder duidelijke betekenis.

Wij vertalen ‘Eloah rekent het niemand aan’.

Sommige handschriften lezen תְּפִלָּה (tefilla), ‘gebed’: ‘Eloah let niet op hun gebed’.

Vers 13–17 beschrijven de misdadigers van het donker: moordenaars, overspeligen en inbrekers die het licht schuwen.

Sommige uitleggers zien vers 18–24 als een uitspraak van een vriend, omdat de inhoud het standpunt van de vrienden volgt (de zondaar gaat ten onder).

Wij laten alles bij Job, zoals de Masoretische tekst het presenteert.

Het oog van de overspelige wacht op de schemering: hij verbergt zich en denkt dat niemand hem ziet.

Vergelijk Spr. 7:9.

Net als sneeuwwater door hitte wordt opgeslokt, neemt de dood de zondaar weg.

Dit is wat de vrienden zouden zeggen.

Vers 23–24 zeggen: ook als de machtigen veilig lijken, zijn Zijn ogen op hun wegen.

Zij worden uiteindelijk neergedrukt, ‘afgesneden als de top van een aar’.

Job daagt zijn vrienden uit: als wat hij zegt niet klopt, laat hen het dan weerleggen.