Job 29

De hoofdstukken 29–31 vormen Jobs slotrede: hij blikt terug op zijn vroegere leven (29), beschrijft zijn ellende nu (30) en legt een eed van onschuld af (31).

חָרְפִּי (chorpi), ‘mijn herfst’: het woord betekent ‘herfst’ (de rijpe tijd van het jaar).

Anderen lezen ‘mijn jeugd’ of ‘mijn winter’.

Wij kiezen ‘herfst’, de tijd waarin alles rijp is.

Room en olie zijn beelden van overvloed.

Dat zelfs de rots olie voor Job liet stromen, doelt op de olijfpersen die in rotsen waren uitgehouwen.

De poort van de stad was de plaats van recht en bestuur (Rut 4:1; Spr. 31:23).

Job zat daar als eerbiedwaardig rechter.

Wie op het punt stond te vergaan (אֹבֵד, over), de in nood verkerende, zegende Job omdat hij hem redde.

Gerechtigheid als kleed: Job beschrijft zijn recht als een mantel en tulband, die bij hem horen als een officieel ambtsgewaad.

Vergelijk Jes. 59:17 en Ps. 132:9.

‘Met mijn nest sterf ik’ is: in vrede, bij mijn huis en kinderen.

Het woord חוֹל (chol) betekent ‘zand’, maar in de oude Joodse overlevering ook ‘feniks’, een vogel die lang leeft: ‘en als een feniks maak ik mijn dagen talrijk’.

Wij vertalen ‘als zand’.

Job was als een koning en tegelijk als een trooster: de vorst die rouwenden troost.

Dat staat in schril contrast met de vrienden, die hem niet kunnen troosten.