Job 3

Job vervloekt niet Elohim, maar de dag van zijn geboorte.

Daarmee houdt hij zich aan wat hij in 1:21–22 en 2:10 volhield.

Met hoofdstuk 3 begint het dichterlijke deel van het boek, dat doorloopt tot 42:6.

אֱלוֹהַּ (Eloah) is een enkelvoudige vorm naast het gewone אֱלֹהִים (Elohim).

In Job komt hij vaak voor.

צַלְמָוֶת (tsalmavet), ‘diepe schaduw’, wordt door de Masoretische klinkers gelezen als ‘schaduw van de dood’ (tsal-mavet).

Veel uitleggers lezen het als tsalmut, ‘diepe duisternis’.

Beide lezingen passen bij het beeld.

יִחַד (yichad) kan komen van חָדָה (chadah), ‘zich verheugen’ (‘moge hij zich niet verheugen onder de dagen van het jaar’), of van יָחַד (yachad), ‘zich verenigen’.

Wij kiezen de tweede: de nacht hoort niet meer bij de kalender.

לִוְיָתָן (livyatan), Leviatan, is een zeemonster dat de chaos voorstelt (Job 41; Ps. 74:14; Jes. 27:1).

Wie dag en nacht kan vervloeken, zou ook dit wezen kunnen wakker maken.

De ‘knieën’ zijn die van de vader of van de vroedvrouw, die de pasgeborene op de knieën nam (Gen. 50:23).

חָרְבוֹת (chorvot) betekent ‘ruïnes’.

Sommigen vertalen ‘grafmonumenten’ of ‘woestenijen’ die de koningen voor zichzelf lieten aanleggen.

Er staat geen onderwerp: ‘Waarom wordt gegeven …?’

Vers 23 laat zien dat Eloah bedoeld is.

Het beeld van de omheining uit 1:10: wat de satan als bescherming noemde, voelt Job nu als gevangenschap.