Job 38

Dit is het grote keerpunt van het boek: na al het geklaag en alle discussie antwoordt Yahweh zelf, ‘uit de storm’.

Hij gebruikt de Naam Yahweh (die in de dialogen niet voorkwam, behalve in 12:9), dat is: de Elohim van het verbond, Die zich bekendmaakt.

Hij beantwoordt Jobs vraag niet over de reden van zijn lijden, maar stelt hem Zelf vragen over de schepping.

De ‘raad’ (etsah) is het plan van Elohim.

Wie spreekt dus zonder kennis?

Het gaat om Job zelf (vers 3: ‘je lendenen’).

Vergelijk 42:3, waar Job deze woorden herhaalt en toegeeft.

Yahweh beschrijft de aarde als een bouwwerk met fundamenten, maten, meetsnoer, voetstukken en hoeksteen.

Zie Ps. 104:5; Spr. 8:29 en Jes. 48:13.

Het is een dichterlijk beeld, geen beschrijving van de natuurkunde.

Een hoeksteen werd bij de grondlegging van een gebouw gelegd (Jes. 28:16; Ps. 118:22).

De schepping gebeurde onder het gejuich van de hemelse wezens (vers 7).

‘De morgensterren’ en ‘alle zonen van Elohim’ vormen een parallel: de sterren zijn hier de hemelse wezens, de engelen (vergelijk Job 1:6; 2:1).

Zie ook Ps. 148:2–3.

De zee wordt voorgesteld als een kind dat uit de schoot komt, in wolken en nevel gewikkeld, en als een woeste macht die Yahweh met grenzen omringt (Ps. 104:6–9; Spr. 8:29; Jer. 5:22).

Vers 12–15 beschrijven de dageraad als een kracht die de aarde afschudt zodat de nachtelijke boosdoeners moeten vluchten (Job 24:13–17).

De aarde krijgt kleur, zoals zegelklei door een zegel vorm krijgt.

Het vers kan ook zo worden gelezen: ‘Zij (de aarde) wordt veranderd als klei onder het zegel, en alles tekent zich af als een kleed.’

Vergelijk Job 38:12–13.

‘De bronnen van de zee’ en ‘het diepste van de oerdiepte’ (tehom) zijn de onderaardse wateren; vergelijk Gen. 1:2 en 7:11.

‘De poorten van de dood’: de ingang van het dodenrijk (Sjeol), vergelijk Job 10:21–22 en Ps. 9:14; 107:18.

‘Diepe schaduw’ is tsalmawet (zie Job 3:5).

De voorraadkamers van sneeuw en hagel zijn de wapenkamers van Elohim: in Jozua 10:11 doodden hagelstenen de vijanden van Israël, in Ex. 9:23–25 was hagel een plaag.

De oostenwind (qadim) is de hete woestijnwind uit het oosten (Job 15:2; Ex. 10:13).

Het licht en de wind verspreiden zich op bevel van Elohim.

De regen en dauw hebben, anders dan kinderen, geen menselijke vader.

Zij zijn het werk van Elohim zelf.

Vergelijk Jer. 14:22 en Hos. 6:3.

כִּימָה (kimah) en כְּסִיל (kesil) zijn sterrenbeelden; de oudste vertalingen zien in kimah de Plejaden en in kesil Orion.

Zie ook Job 9:9 en Amos 5:8.

Wij volgen die gangbare weergave.

מַזָּרוֹת (mazzarot) is een zeldzaam woord, misschien de ‘dierenriem’ of een ster of sterrenbeeld; עַיִשׁ (ajisj) is het sterrenbeeld dat gewoonlijk met de Beer wordt vereenzelvigd.

Zie ook Job 9:9.

De ‘kinderen’ zijn waarschijnlijk de drie sterren in de staart.

Wij volgen de oude weergaven.

טֻחוֹת (tuchot) en שֶׂכְוִי (sechwi) zijn zeldzame woorden.

טֻחוֹת betekent ‘het verborgene’ (letterlijk ‘het binnenste’, vergelijk Ps. 51:8); שֶׂכְוִי is in het latere Hebreeuws ‘haan’, een dier dat de dageraad aankondigt.

Anderen vertalen: ‘Wie legde wijsheid in de nieren (het hart) en gaf de geest (het verstand) inzicht?’

Wij volgen de eerste weergave.

Vanaf vers 39 gaat Yahweh van de kosmos over op de dieren in het wild: eerst de leeuwin en de raaf, in hoofdstuk 39 steenbokken, wilde ezels, struisvogels, paarden en roofvogels.

Zij leven voor Hem, niet voor de mens.

De raaf is een beeld van de zorg van Elohim (Ps. 147:9; Luc. 12:24).