Ezechiël 37

יַד יְהוָה (yad Yahweh), ‘de hand van Yahweh’: zo beschrijft Ezechiël dat Yahweh hem grijpt; zie Ezech. 1:3, 3:14 en 8:1.

אֲדֹנָי יְהוִה אַתָּה יָדָעְתָּ (Adonai Yahweh attah yada’ta), ‘Heer Yahweh, U weet het’: Ezechiël laat het antwoord aan Yahweh over.

רוּחַ (ruach): het woord betekent ‘geest’, ‘adem’ en ‘wind’.

In dit hoofdstuk speelt Yahweh met alle drie de betekenissen.

Wij vertalen steeds ‘geest’; in vers 9 staat het meervoud ‘winden’ voor de vier windstreken.

גִּדִּים (giddim), ‘pezen’: de banden die de beenderen aan elkaar en aan het vlees verbinden.

רַעַשׁ (ra’ash), ‘gedreun’: het kan een beving of een gerommel zijn.

Het woord is hetzelfde als in Ezech. 3:12–13.

מֵאַרְבַּע רוּחוֹת (me’arba ruchot), ‘van de vier winden’: uit alle windstreken.

Hier is ruach tegelijk ‘wind’ en ‘geest’; zie de uitleg bij vers 5.

חַיִל גָּדוֹל (chayil gadol), ‘een groot leger’: de herrezen beenderen staan als een leger op hun voeten.

נִגְזַרְנוּ לָנוּ (nigzarnu lanu), ‘wij zijn afgesneden’: het volk voelt zich van het leven, van de grond en van Yahweh afgesneden.

De beenderen zijn het beeld van het volk in ballingschap.

קִבְרוֹתֵיכֶם (qivroteikhem), ‘jullie graven’: de ballingschap wordt als een graf voorgesteld.

Het gaat in de eerste plaats om de terugkeer van het volk naar het land.

נְאֻם יְהוָה (ne’um Yahweh), ‘godsspraak van Yahweh’: zie de uitleg bij Ezech. 5:11.

עֵץ אֶחָד (ets echad), ‘één stuk hout’: een staf of tak waarop men schrijft.

Juda staat voor het zuidelijk koninkrijk, Jozef (Efraïm) voor het noordelijk koninkrijk.

In de geschreven tekst staat חֲבֵרוֹ (chavero), ‘zijn metgezel’ (enkelvoud); de overlevering leest חֲבֵרָיו (chaveraw), ‘zijn metgezellen’.

Wij volgen de overlevering; dit geldt ook voor het tweede stuk hout in dit vers en voor vers 19.

לַאֲחָדִים (la’achadim), ‘tot eenheden’: de twee stukken worden in de hand van Ezechiël als één stuk gezien.

עֵץ יוֹסֵף (ets Yosef), ‘het hout van Jozef’, en אֶפְרַיִם (Efrayim): het noordelijk koninkrijk werd vaak Efraïm genoemd, naar de grootste stam.

Zie ook Hos. 5:3.

In de geschreven tekst staat חֲבֵרוֹ (chavero), ‘zijn metgezel’; de overlevering leest חֲבֵרָיו (chaveraw), ‘zijn metgezellen’.

Wij volgen de overlevering.

שְׁנֵי גוֹיִם (shenei goyim), ‘twee volken’, en שְׁתֵּי מַמְלָכוֹת (shetei mamlakhot), ‘twee koninkrijken’: Israël en Juda, gescheiden sinds 1 Kon. 12.

In de geschreven tekst staat יִהְיֶה (yihyeh), ‘zal zijn’ (enkelvoud); de overlevering leest יִהְיוּ (yihyu), ‘zullen zijn’.

Wij volgen de overlevering.

שִׁקּוּצֵיהֶם (shiqqutsehem), ‘hun gruwelbeelden’: zoals in Ezech. 5:11.

גִּלּוּלֵיהֶם (gillulehem), ‘hun mestgoden’: zie Ezech. 6:4.

Sommige oude vertalingen lezen ‘uit al hun afvalligheden’ (מִמְּשֻׁבֹתֵיהֶם) in plaats van ‘uit al hun woonplaatsen’ (מִמּוֹשְׁבֹתֵיהֶם).

Wij volgen de Masoretische tekst.

עַבְדִּי דָוִד (avdi David), ‘Mijn knecht David’: zoals in Ezech. 34:23–24.

David is de herder uit zijn huis die Yahweh over Zijn volk zal aanstellen.

Vergelijk 2 Sam. 7:12–16.

נָשִׂיא (nasi), ‘vorst’: zoals in Ezech. 34:24.

Het volk woont ‘voor eeuwig’ (olam) in het land dat aan Jakob, de aartsvader, is gegeven; zie Gen. 28:13.

בְּרִית שָׁלוֹם (berit shalom), ‘een verbond van vrede’, en בְּרִית עוֹלָם (berit olam), ‘een eeuwig verbond’: zie Ezech. 34:25 en Gen. 17:7.

מִשְׁכָּנִי (mishkani), ‘Mijn woning’: letterlijk ‘Mijn tabernakel’, de woning van Yahweh midden onder Zijn volk; vergelijk Lev. 26:11–12 en Exod. 25:8.

מְקַדֵּשׁ אֶת יִשְׂרָאֵל (meqaddesh et Yisra’el), ‘Israël heiligend’: Yahweh zondert Israël voor Zich af.

De volken zien dat aan Zijn heiligdom in hun midden.