Nehemia 5

Het geschreeuw gaat over schuld en gebrek aan brood (de verzen 2–5).

Ook de vrouwen laten zich horen.

דָּגָן (dagan), ‘koren’: graan, het gewone voedsel.

Er zijn drie groepen mensen met drie klachten (verzen 2, 3 en 4): te weinig eten, verpande grond, belasting.

עֹרְבִים (orvim), ‘wij verpanden’: wij geven als onderpand.

Door de honger moeten zij hun grond en huizen inzetten om koren te krijgen.

מִדַּת הַמֶּלֶךְ (middat hamelekh), ‘belasting van de koning’: letterlijk ‘maat van de koning’.

Bedoeld is de belasting die aan de Perzische koning betaald moest worden.

Dit vers gaat door in vers 5.

כֹּבְשִׁים (kovshim), ‘wij onderwerpen’: het werkwoord kavash betekent ‘onder de voet brengen’.

Hier gaat het om kinderen die als slaaf in dienst gaan om een schuld te betalen.

Nehemia zegt: ‘Ik werd zeer boos’.

Het Hebreeuws heeft letterlijk ‘het ontbrandde voor mij zeer’.

וַיִּמָּלֵךְ לִבִּי עָלַי (vayyimmalekh libbi alay), ‘mijn hart hield raad in mij’: Nehemia overlegt met zichzelf voordat hij handelt.

De geschreven tekst (ketiv) heeft נשאים (nosse’im), ‘dragers’.

De voorgelezen tekst (qere) heeft נֹשִׁים (noshim), ‘schuldeisers’.

Wij volgen het qere.

קָנִינוּ (qaninu), ‘wij hebben gekocht’: Het werkwoord is ‘kopen’ (qanah), niet pada ‘vrijkopen’.

Bedoeld is dat Nehemia en de zijnen Joden terugkochten die aan de volken waren verkocht.

Het Hebreeuws zegt dit niet met een eigen woord.

חֶרְפָּה (cherpah), ‘smaad’: de schande die anderen over je uitspreken.

De geschreven tekst (ketiv) heeft ויאמר (vayyomer), ‘en hij zei’.

De voorgelezen tekst (qere) heeft וָאוֹמַר (va’omar), ‘en ik zei’.

Wij volgen het qere.

Nehemia rekent zichzelf, zijn broeders en zijn jongens onder de schuldeisers.

Zo geeft hij het voorbeeld.

וּמְאַת (ume’at), ‘en het honderdste deel van’: waarschijnlijk een rente van een honderdste deel, vermoedelijk per maand.

Dat staat er niet.

Het Hebreeuws kan ook gelezen worden als ‘en van’.

De priesters nemen de eed af.

Wie zweert, bindt zich voor Elohim aan zijn woord.

חָצְנִי (chotsni), ‘de plooi van mijn kleed’: de vouw bij de borst, waarin men dingen draagt.

Het uitschudden is een tekenhandeling die het oordeel verbeeldt.

Zie Juda: Juda is hier het zuidelijke land, rond Jeruzalem, in het bergland ten westen van de Zoutzee.

פֶּחָה (pechah), ‘landvoogd’: de bestuurder van een gebied namens de Perzische koning.

Het Hebreeuws zegt alleen ‘hij gebood’.

Bedoeld is waarschijnlijk de koning.

אַחַר (achar), ‘bovendien’: letterlijk ‘na’.

Het kan ook ‘afgezien van’ betekenen.

Of de veertig sikkel per dag, per maand of eenmalig werden geëist, zegt de tekst niet.

Een sikkel is ongeveer 11,4 gram.

הֶחֱזַקְתִּי (hechezaqti), ‘ik hield vast’: ik hield mij aan het werk vast.

Nehemia gebruikte zijn tijd niet voor eigen winst.

Hij en zijn jongens kochten geen grond.

Honderdvijftig man aan Nehemia’s tafel: het Hebreeuws noemt geen werkwoord.

Wij schrijven ‘waren aan mijn tafel’.

בְּרֻרוֹת (berurot), ‘uitgelezen’: uitgezocht, de beste.

Het Hebreeuws heeft ‘één rund, kleinvee, zes uitgelezene’; wij lezen ‘zes uitgelezen schapen’.

זָכְרָה־לִּי (zokhrah-li), ‘gedenk mij’: een kort gebed, zoals ook 6:14.

Nehemia vraagt Elohim zijn werk niet te vergeten.