Sefanja 3

נִגְאָלָה (nig’alah), ‘bezoedelde’: dit hoort bij een ander werkwoord ga’al, ‘bezoedelen’, en niet bij ga’al ‘verlossen’. Het is dus het tegenovergestelde van verlost.

הַיּוֹנָה (hayonah), ‘de onderdrukkende’: van het werkwoord yanah, ‘onderdrukken’. Hetzelfde woord kan ook ‘duif’ zijn; wij lezen hier ‘de onderdrukkende’. Welke stad bedoeld wordt, staat er niet; uit vers 14–16 blijkt dat het Jeruzalem is.

לֹא גָרְמוּ לַבֹּקֶר (lo garmu laboqer), ‘zij laten voor de morgen niets over om aan te knagen’: letterlijk ‘zij knagen niet tot de morgen’. Het werkwoord garam betekent ‘de botten afknagen’. De wolven eten alles op, zodat er ’s morgens niets over is.

בֹּגְדוֹת (bogedot), ‘trouweloosheid’: ontrouw en verraad.

תּוֹרָה (torah), ‘wet’: onderwijs en richtlijn. De priesters hadden de taak de wet te onderwijzen.

חָמְסוּ תוֹרָה (chamsu torah), ‘zij doen geweld aan de wet’: zij verdraaien haar. Het werkwoord hangt samen met חָמָס (chamas), ‘geweld’ (1:9).

עַוָּל (avval), ‘de onrechtvaardige’: de man die onrecht doet. Het is verwant aan עַוְלָה (avlah), ‘onrecht’, eerder in dit vers.

נִצְדּוּ (nitsdu), ‘zijn leeggemaakt’: het werkwoord is zeldzaam. De betekenis is niet helemaal zeker; het kan ook ‘zijn verwoest’ betekenen.

פָּקַדְתִּי עָלֶיהָ (paqadti aleiha), ‘Ik heb over haar bepaald’: het werkwoord paqad al kan ‘straffen’ betekenen (zoals in 1:8) en ook ‘aanstellen’ of ‘opleggen’. De zin is moeilijk. Wij vertalen ‘bepaald’.

הִשְׁכִּימוּ (hishkimu), ‘zij stonden vroeg op’: een beeld voor ijver. Hier zetten zij zich met zorg in voor verdorven daden.

מִשְׁפָּטִי (mishpati), ‘Mijn recht’: de uitspraak waarmee Yahweh de volken oordeelt.

שְׁכֶם אֶחָד (shekhem echad), ‘met één schouder’: letterlijk. Het beeld is: allen dragen samen dezelfde last, dus eendrachtig.

בַּת פּוּצַי (bat putsai), ‘de dochter van Mijn verstrooiden’: de verstrooide mensen van Yahweh, als één geheel genoemd. Het kan ook gaan om ‘Mijn aanbidders, Mijn verstrooiden’.

מִנְחָה (minchah), ‘graanoffer’: ook een gave in het algemeen.

כּוּשׁ (Kush): een land ver in het zuiden, ten zuiden van Egypte. Zie ook 2:12.

עַלִּיזֵי גַּאֲוָתֵךְ (alizei ga’avatekh), ‘je trotse jubelaars’: letterlijk ‘de jubelaars van je trots’; mensen die zich in hun trots verheugen.

וְחָסוּ (vechasu), ‘en zij zullen toevlucht zoeken’: schuilen in de naam van Yahweh, zoals je schuilt bij een beschermer.

לְשׁוֹן תַּרְמִית (leshon tarmit), ‘een tong van bedrog’: een tong die bedriegt.

רָנִּי (ronni), ‘jubel’ en הָרִיעוּ (hari’u), ‘juich luid’: kreten van vreugde, zoals bij een koning die de stad binnentrekt.

פִּנָּה (pinnah), ‘Hij heeft verwijderd’: het werkwoord betekent letterlijk ‘opruimen’.

מֶלֶךְ יִשְׂרָאֵל (melekh Yisra’el), ‘de koning van Israël’: Yahweh is hier de koning.

יַחֲרִישׁ בְּאַהֲבָתוֹ (yacharish be’ahavato), ‘Hij zwijgt in Zijn liefde’: Hij is stil van liefde. Het Hebreeuws is hier kort.

נוּגֵי (nugei), ‘die bedroefd zijn’: mensen die om iets treuren. מוֹעֵד (mo’ed), ‘samenkomst’: een vastgestelde tijd, vooral een feest; zie Hos. 9:5.

הַצֹּלֵעָה (hatsole’ah), ‘wie hinkt’: de lamme of kreupele. Dit beeld staat voor de zwakken van het volk.

בָּשְׁתָּם (boshtam), ‘hun schaamte’: de plaats van hun schaamte wordt de plaats van hun roem.

אָמַר יְהוָה (amar Yahweh), ‘zegt Yahweh’: hier sluit de toespraak van Yahweh af. Zij begon in vers 18; eerder sprak Yahweh in de verzen 6–13.