Nahum 1

Zie Nineve: Nineve lag aan de Tigris, bij het huidige Mosul in Irak.

מַשָּׂא (massa), ‘last’: het woord komt van het werkwoord ‘dragen’ of ‘optillen’.

In de profeten staat het boven een zwaar woord van Yahweh over een volk of een stad.

Het kan ook ‘uitspraak’ betekenen.

Wij laten ‘last’ staan en gebruiken ‘godsspraak’ alleen voor de formule ‘godsspraak van Yahweh’ (2:14).

קַנּוֹא (qanno), ‘na-ijverig’: zoals in Exod. 20:5 en Deut. 4:24.

De El is na-ijverig voor Zijn volk en laat Zijn eer niet aan een ander.

Vergelijk Exod. 34:6–7: ‘langzaam tot toorn’ en ‘de schuldige niet onschuldig houden’.

Het Hebreeuws zegt hier alleen ‘onschuldig houden zal Hij niet onschuldig houden’.

Wij vullen ‘de schuldige’ aan, zoals in Exod. 34:7.

Het geschreven woord (ketiv) is וגדול (ug’dol), ‘en groot is’.

Het voorgelezen woord (qere) is וּגְדָל (ug’dal), ‘en groot van’.

Wij volgen de qere.

בָּשָׁן (Basan) en כַּרְמֶל (Karmel) waren vruchtbare streken; de Libanon was een bergland met bossen.

Als ze verwelken, is dat het teken van Yahweh’s macht over de natuur.

De Karmel is hier de bergrug aan de kust.

וַתִּשָּׂא (vattissa), ‘heft zich op’: het werkwoord (נָשָׂא, nasa) betekent ‘optillen’ of ‘dragen’.

De zin kan ook bedoelen dat de aarde beeft of opzwelt voor Hem.

Wij houden het letterlijk.

מָעוֹז (ma’oz), ‘burcht’: een sterke plaats om te schuilen, zoals in Joël 4:16.

Het Hebreeuws zegt ‘haar plaats’.

Wie of wat met ‘haar’ bedoeld wordt, laat het vers open; in dit gedicht gaat het over Nineve en de vijanden van Yahweh.

Vanaf dit vers richt de profeet zich tot de vijanden van Yahweh.

Het meervoud ‘jullie’ is hier de aangesproken groep.

Dit vers is in het Hebreeuws zeer moeilijk.

Letterlijk: ‘want tot aan doornen verstrengeld, en als hun drank, dronken; zij worden verteerd als droog stro, vol’.

Wij vertalen zo dicht mogelijk bij die woorden.

De betekenis blijft onzeker.

בְּלִיַּעַל (Belial), ‘Belial’: letterlijk ‘waardeloosheid’ of ‘onheil’.

Zo ook in 1 Sam. 2:12 en Richt. 19:22.

Wie hier bedoeld wordt, noemt de tekst niet.

In de context is het de vijand van Yahweh en van Zijn volk.

‘Zo zegt Yahweh’ is hier verhalend en staat zwart.

Wat Yahweh daarna zegt, staat rood tot en met vers 14.

Aangesproken wordt in vers 12–13 vrouwelijk (‘je’): waarschijnlijk Juda.

In vers 14 is de aangesprokene mannelijk: waarschijnlijk de koning van Assyrië.

De tekst noemt geen namen; wij houden ‘je’ aan.

מֹטֵהוּ (motehu), ‘zijn juk’: het juk van de verdrukker.

Het woord ‘zijn’ slaat terug op de vijand uit vers 12.

וְצִוָּה (vetsivvah), ‘heeft geboden’: Yahweh heeft een bevel gegeven; wat Hij gebiedt volgt direct.

Dit gedeelte is Yahweh’s eigen toespraak.

Daarom staat ook het woord over Hem in de derde persoon rood, zoals in Hos. 1:7.