Hooglied 8

De bruid spreekt een wens uit.

Een broer mag men in het openbaar kussen; bij een geliefde is dat niet vanzelfsprekend.

הָרֶקַח (haraqach), ‘gekruide’: wijn met specerijen.

Zie ook Hoogl. 5:1.

תְּלַמְּדֵנִי (telammedeni), ‘jij zou mij onderwijzen’: zo staat het in de Masoretische tekst.

Sommige oude vertalingen hebben ‘in het huis van haar die mij baarde’; wij volgen de Masoretische tekst.

Dit vers is gelijk aan Hoogl. 2:6.

Het woord ‘hand’ staat er niet; wij vullen het aan, zoals daar.

Zie Jeruzalem: Jeruzalem ligt op het bergland van Juda.

Salem wordt gelezen als Jeruzalem, en Moria en Sion worden van oudsher bij Jeruzalem gezocht.

In Hoogl. 2:7 en 3:5 staat een eed ‘bij de gazellen of bij de hinden van het veld’.

Hier ontbreekt die eed en staat het woord מַה (mah), ‘wat, waarom’.

Wij vertalen de vraag zoals ze er staat.

De betekenis is dat de liefde niet gewekt mag worden voordat zij zelf wil.

Ook wordt wel gelezen: ‘dat jullie de liefde niet wekken’.

De sprekers zijn niet aangegeven.

De eerste zin is van het koor (vergelijk Hoogl. 3:6).

Vanaf ‘Onder de appelboom’ spreekt de bruid, die haar geliefde (mannelijk, ‘je’) aanspreekt.

Dit is een leeshulp.

חוֹתָם (chotam), ‘zegel’: een steen of ring met een afdruk, gebruikt als handtekening.

Een zegel was kostbaar en werd op de borst of aan de arm gedragen.

Zie ook Gen. 38:18.

בּוֹז יָבוּזוּ לוֹ (boz yavuzu lo), ‘men zou hem zeker verachten’: het werkwoord wordt versterkt door de herhaling.

Het kan ook betekenen: ‘het zou alleen maar verachting opleveren’.

De sprekers zijn niet aangegeven.

Meestal worden de broers van de bruid gedacht (vergelijk Hoogl. 1:6); die kop is niet in de tekst genoemd.

Daarom staat er een neutrale kop.

טִירַת כָּסֶף (tirat kesef), ‘een zilveren kantelenrij’: een tirah is een omheining of burcht van stenen.

Zie ook Num. 31:10.

Het beeld is een versiering of beveiliging in zilver.

Dit wordt vaak gelezen als antwoord van de bruid op vers 8–9.

Baäl-Hamon is een plaatsnaam die nergens anders in de Bijbel voorkomt.

De ligging is onzeker.

אֶלֶף כָּסֶף (elef kesef), ‘duizend zilver’: waarschijnlijk duizend sikkels, ongeveer 11 kilogram (een sikkel is ongeveer 11,4 gram).

Het Hebreeuws noemt geen munt; wij vertalen ‘zilverstukken’.

כַּרְמִי שֶׁלִּי (karmi shelli), ‘mijn wijngaard, de mijne’: de wijngaard wordt hier vaak gelezen als beeld voor de bruid zelf (vergelijk Hoogl. 1:6).

De bruidegom spreekt de bruid aan (vrouwelijke vorm).

De woorden ‘in de tuinen’ zijn een beeld voor haar plek van rust.

Zie ook Hoogl. 4:12–15.

בְּרַח (berach), ‘ren weg’: ook ‘vlucht’ of ‘haast je’.

De bruid roept haar geliefde.

De tweede helft van het vers is gelijk aan Hoogl. 2:17.